Startujemy z projektem!

🇪🇺 Dobra wiadomość!

Klub Sportowy Hulk Team rozpoczyna realizację projektu trekkingowego dla młodzieży w ramach programu DiscoverEU Inclusion Action.

Przed nami niezwykła przygoda, podczas której młodzi ludzie będą rozwijać swoją samodzielność, poznawać europejskie szlaki trekkingowe oraz zdobywać nowe doświadczenia w międzynarodowym środowisku.

🏔️ Wędruj.
🌍 Odkrywaj.
🤝 Poznawaj ludzi.
💪 Przekraczaj własne granice.

To dopiero początek naszej wspólnej drogi.

#DiscoverEU #ErasmusPlus #EuropeanUnion #HulkTeamPolice #WyzwanieHulka #Trekking

Czym jest Wyzwanie Hulka?

🏔️ Wyzwanie Hulka to coś więcej niż zwykły wyjazd.

To projekt, który poprzez trekking pomaga młodzieży rozwijać:

✅ pewność siebie
✅ samodzielność
✅ umiejętność współpracy
✅ odpowiedzialność
✅ aktywny styl życia

Podczas projektu uczestnicy będą odkrywać najpiękniejsze europejskie szlaki i uczyć się funkcjonowania w grupie podczas prawdziwej przygody.

To nauka poza szkolną ławką.

🇪🇺 Projekt realizowany przy wsparciu programu DiscoverEU Inclusion Action.

#DiscoverEU #HulkTeamPolice #WyzwanieHulka

🇪🇺 POZNAJMY UCZESTNIKÓW PROJEKTU „WYZWANIE HULKA”

Przed nami niezwykła europejska przygoda trekkingowa realizowana w ramach programu DiscoverEU Inclusion Action. Czas poznać młodych ludzi, którzy już wkrótce wyruszą na szlaki Europy.

🥾 Michał – gotowy na nowe wyzwania, przygody i zdobywanie doświadczeń poza swoją strefą komfortu.

🏔️ Stanisław – pasjonat aktywności i odkrywania nowych miejsc, który chce sprawdzić swoje możliwości podczas górskich wędrówek.

🌍 Paweł – ciekawy świata, ludzi i kultur. Liczy na niezapomniane doświadczenia oraz nowe przyjaźnie.

💪 Agata – pełna energii i determinacji. Chce rozwijać swoją samodzielność oraz zdobywać nowe umiejętności podczas trekkingowych wyzwań.

🌄 Aleksandra – miłośniczka przyrody i aktywnego wypoczynku, która marzy o poznawaniu najpiękniejszych zakątków Europy.

Przez najbliższe miesiące będziemy wspólnie śledzić ich przygotowania, treningi, wyjazdy oraz przygody na europejskich szlakach.

Trzymajcie za nich kciuki! 🇪🇺

#DiscoverEU
#ErasmusPlus
#DiscoverEUInclusion
#WyzwanieHulka
#HulkTeamPolice
#MłodzieżWTerenie
#Trekking
#EuropeanTrails

 

 

🇪🇺 WIĘCEJ NIŻ WYCIECZKA. DLACZEGO REALIZUJEMY „WYZWANIE HULKA”?

Wielu osobom trekking kojarzy się po prostu z górską wędrówką. Dla nas to coś znacznie więcej.

Projekt „Wyzwanie Hulka” został stworzony po to, aby młodzi ludzie mogli rozwijać kompetencje, które przydadzą im się przez całe życie.

Podczas przygotowań i wyjazdów uczestnicy będą uczyć się:

🥾 samodzielności
🤝 współpracy w grupie
💪 wytrwałości w działaniu
🧭 odpowiedzialności za siebie i innych
🌍 otwartości na nowe miejsca, ludzi i doświadczenia

Każdy szlak to nowe wyzwania, które pomagają budować pewność siebie i odkrywać własne możliwości.

Przed nami miesiące przygotowań, treningów i wspólnej pracy, które doprowadzą nas do niezwykłych trekkingowych przygód na europejskich szlakach.

To dopiero początek naszej drogi.

🇪🇺 Projekt realizowany w ramach programu DiscoverEU Inclusion Action.

#DiscoverEU
#ErasmusPlus
#DiscoverEUInclusion
#WyzwanieHulka
#HulkTeamPolice
#Trekking
#MłodzieżWTerenie
#AktywnaMłodzież

 

 

🇪🇺 PIERWSZE SPOTKANIE ZA NAMI!

Rozpoczęliśmy przygotowania do realizacji projektu „Wyzwanie Hulka” w ramach programu DiscoverEU Inclusion Action.

Podczas pierwszego spotkania uczestnicy mieli okazję lepiej się poznać, porozmawiać o swoich oczekiwaniach oraz dowiedzieć się, jak będzie wyglądała nasza wspólna przygoda.

Rozmawialiśmy między innymi o:

🥾 trekkingu i bezpieczeństwie na szlaku
🌍 krajach oraz regionach, które odwiedzimy
🤝 współpracy i budowaniu zespołu
🎒 przygotowaniach do wyjazdów

Przed nami wiele ciekawych spotkań, treningów i wspólnych działań.

Każda wielka wyprawa zaczyna się od pierwszego kroku.

#DiscoverEU
#DiscoverEUInclusion
#ErasmusPlus
#WyzwanieHulka
#HulkTeamPolice
#Trekking
#AktywnaMłodzież

🇪🇺 POZNAJEMY EUROPEJSKIE SZLAKI

Przygotowania do projektu trwają!

Tym razem uczestnicy poznawali miejsca, które są marzeniem wielu miłośników górskich wędrówek.

🏔️ Dolomity
🌊 Korsyka
⛰️ Pireneje

Każdy z tych regionów oferuje niezwykłe krajobrazy, wyjątkową przyrodę oraz niezapomniane trekkingowe doświadczenia.

Podczas projektu będziemy nie tylko wędrować, ale również poznawać lokalną kulturę, historię i ludzi.

To właśnie połączenie aktywności, edukacji i przygody sprawia, że DiscoverEU jest tak wyjątkowym programem.

Który z tych kierunków chcielibyście odwiedzić najbardziej?

#DiscoverEU
#ErasmusPlus
#WyzwanieHulka
#Dolomity
#Korsyka
#Pireneje
#HulkTeamPolice

 

🇪🇺 POZNAJCIE OPIEKUNÓW WYPRAWY W DOLOMITY

Każda górska przygoda wymaga odpowiedniego przygotowania, doświadczenia i odpowiedzialności. Dlatego podczas trekkingu w Dolomitach nad bezpieczeństwem oraz organizacją wyprawy czuwać będą doświadczeni opiekunowie.

🥾 Artur Wiktorowicz

Miłośnik aktywnego stylu życia i górskich wędrówek. Od lat zaangażowany w działania sportowe i pracę z młodzieżą. Podczas wyprawy będzie wspierał uczestników w pokonywaniu kolejnych trekkingowych wyzwań oraz dbał o dobrą atmosferę w grupie.

🏔️ Alan Kin

Instruktor i pasjonat aktywności outdoorowej. Zwolennik nauki poprzez doświadczenie oraz działania w terenie. Podczas wyprawy będzie odpowiedzialny za wsparcie organizacyjne, bezpieczeństwo uczestników oraz realizację programu trekkingowego.

🤝 Razem stworzą zespół, który pomoże uczestnikom przeżyć niezapomnianą przygodę na jednych z najpiękniejszych szlaków Europy.

Już wkrótce pokażemy więcej szczegółów dotyczących przygotowań do naszej wyprawy w Dolomity.

🇪🇺 Projekt realizowany w ramach programu DiscoverEU Inclusion Action.

#DiscoverEU
#DiscoverEUInclusion
#ErasmusPlus
#WyzwanieHulka
#Dolomity
#HulkTeamPolice
#Trekking#AktywnaMłodzież

 

🇪🇺 POZNAJCIE KOLEJNE OPIEKUNKI NASZEJ WYPRAWY

Projekt „Wyzwanie Hulka” to nie tylko niezwykłe miejsca i górskie szlaki, ale przede wszystkim ludzie, którzy inspirują do działania i pomagają uczestnikom rozwijać swoją pasję do aktywności.

🏔️ Alina Sobczak
🏔️ Beata Tomaszewska

To miłośniczki trekkingu górskiego, które od lat spędzają wolny czas na szlakach, odkrywając najpiękniejsze zakątki Polski i Europy. Góry są dla nich miejscem odpoczynku, wyzwań oraz źródłem niezapomnianych doświadczeń.

🥾 Ich pasja, zaangażowanie i pozytywna energia będą ogromnym wsparciem dla uczestników projektu podczas przygotowań oraz realizacji kolejnych trekkingowych przygód.

🌍 Wierzymy, że wspólnie pokażemy młodzieży, jak wiele można zyskać dzięki aktywności, odwadze i otwartości na nowe doświadczenia.

Dziękujemy, że jesteście częścią tej wyjątkowej inicjatywy!

🇪🇺 Projekt realizowany w ramach programu DiscoverEU Inclusion Action.

#DiscoverEU
#DiscoverEUInclusion
#ErasmusPlus
#WyzwanieHulka
#HulkTeamPolice
#Trekking
#KobietyWGórach
#AktywnaMłodzież
#PasjaDoGór

 

 

 

 

 

 

28 LIPCA – RUSZYLIŚMY! PIERWSZY ETAP „WYZWANIA HULKA”

Nasza europejska przygoda właśnie się rozpoczęła!

28 lipca wystartowaliśmy ze Szczecina. Przed nami była długa podróż koleją, kilka przesiadek i około 12 godzin w drodze. Korzystając ze wsparcia aplikacji Interrail, krok po kroku przemierzaliśmy Europę, aż w końcu…

Meldujemy się w sercu Dolomitów!

Ale ten wyjazd to coś więcej niż podróż i piękne górskie widoki. Realizujemy pierwszy etap projektu „Wyzwanie Hulka – Europejskie Szlaki Trekkingowe dla Młodzieży z Mniejszymi Szansami”.

Przez najbliższy tydzień Dolomity staną się dla nas przestrzenią nauki, współpracy i sprawdzania samych siebie.

Co będziemy robić?

Będziemy wspólnie planować i pokonywać górskie trasy, uczyć się odpowiedzialności za siebie i pozostałych członków zespołu, podejmować decyzje w terenie, radzić sobie ze zmęczeniem i trudnościami oraz wzajemnie wspierać się wtedy, kiedy będzie ciężej.

Ważną częścią projektu będzie również nauka samodzielnego podróżowania po Europie – korzystania z kolei, planowania połączeń, orientowania się w nowych miejscach i radzenia sobie z sytuacjami, których nie da się przewidzieć przed wyjazdem.

Każdy dzień będzie także okazją do rozmowy i refleksji: czego nauczyło nas dane doświadczenie, co było trudne, jak funkcjonowaliśmy jako zespół i co możemy zrobić lepiej następnego dnia.

Właśnie na tym polega nasze podejście do Trekkingu Transformacyjnego – góry i wysiłek nie są celem samym w sobie. Są narzędziem do rozwijania samodzielności, odpowiedzialności, współpracy, wytrwałości i poczucia sprawczości.

Przed nami tydzień górskich szlaków, nowych doświadczeń, wspólnych wyzwań i – mamy nadzieję – wielu momentów, które zostaną z nami znacznie dłużej niż sama wyprawa.

Będziemy na bieżąco pokazywać Wam, jak wygląda projekt od środka – zdjęcia, filmy, szlaki, zadania i najważniejsze momenty każdego dnia.

Zaglądajcie na nasz profil i przeżywajcie tę przygodę razem z nami.

Trzymajcie za nas kciuki. Dolomity – zaczynamy!

Projekt realizowany w ramach programu Erasmus+ DiscoverEU Inclusion Action.

#HulkTeam #WyzwanieHulka #DiscoverEU #DiscoverEUInclusion #ErasmusPlus #Dolomity #Trekking #TrekkingTransformacyjny #RazemNaSzlaku #Młodzież #Europa #Interrail

 

 

 

🇪🇺🏔️ DOLOMITY – PIERWSZY ETAP ZA NAMI! 🏔️🇪🇺

🥾 Siedem dni w sercu Dolomitów.
⛰️ Dziesiątki kilometrów górskich szlaków.
📈 Setki metrów przewyższeń.
🤝 Jedna ekipa i mnóstwo wspólnych doświadczeń.

Pierwszy etap naszego „Wyzwania Hulka” dobiegł końca!

To był intensywny tydzień, który pokazał nam, że góry potrafią być świetnym nauczycielem. Uczą pokory, cierpliwości, konsekwencji, odpowiedzialności, ale przede wszystkim pokazują, jak ważna jest współpraca.

🌄 KAŻDY DZIEŃ TO NOWE WYZWANIE

Wędrowaliśmy przez alpejskie doliny, wysokogórskie przełęcze i skalne grzbiety. Były łatwiejsze fragmenty, ale były też momenty, kiedy trzeba było zacisnąć zęby, zwolnić tempo albo pomóc komuś z ekipy.

Bo na szlaku nie zawsze wszystko idzie zgodnie z planem.

🌦️ Zmienia się pogoda.
🥾 Pojawia się zmęczenie.
🧭 Trzeba podejmować decyzje.
🤝 Trzeba myśleć nie tylko o sobie, ale również o całej grupie.

I właśnie o takie doświadczenia chodzi w naszym projekcie.

⛰️ SECEDA – JEDEN Z NAJWAŻNIEJSZYCH MOMENTÓW

Jednym z wyjątkowych punktów naszej wyprawy było dotarcie na Secedę, na wysokość około 2500 m n.p.m.

Widok, który zobaczyliśmy na miejscu, trudno oddać zdjęciem.

🌄 Ogromna przestrzeń.
⛰️ Charakterystyczne skalne ściany Dolomitów.
💚 Natura w najlepszym wydaniu.
💪 I ogromna satysfakcja z kolejnego osiągniętego celu.

To był jeden z tych momentów, dla których warto było pokonać wszystkie wcześniejsze kilometry.

🔥 18,41 KM – DZIEŃ, KTÓRY NAS SPRAWDZIŁ

Jedna z najbardziej wymagających tras naszej wyprawy:

🥾 18,41 km
📈 928 m przewyższenia
⏱️ 5 godzin i 6 minut na szlaku

Liczby wyglądają dobrze w aplikacji, ale prawdziwa historia wydarzyła się pomiędzy startem a metą.

Zmęczenie, kolejne podejścia, pilnowanie tempa i świadomość, że jeszcze sporo drogi przed nami.

W takich chwilach zaczyna działać zespół.

🤝 Ktoś motywuje.
🥾 Ktoś narzuca dobre tempo.
💬 Ktoś mówi: „idziemy dalej”.
💪 A cała grupa krok po kroku przesuwa się do przodu.

I właśnie wtedy człowiek zaczyna rozumieć, że trekking to znacznie więcej niż chodzenie po górach.

🇪🇺 PODRÓŻ TEŻ BYŁA CZĘŚCIĄ PRZYGODY

Projekt rozpoczęliśmy już w momencie wyjazdu ze Szczecina.

🚆 Podróż koleją przez Europę.
🎫 Korzystanie z Interrail.
🔄 Przesiadki.
🗺️ Orientowanie się w nowych miejscach.
🎒 Pilnowanie własnego sprzętu.
🤝 Wspólne podejmowanie decyzji.

To również była nauka.

DiscoverEU daje możliwość poznawania Europy, ale dla nas równie ważne jest uczenie się samodzielności, odpowiedzialności i radzenia sobie poza znanym środowiskiem. Takie założenia są jednym z fundamentów naszego projektu.

🧠 TREKKING, KTÓRY MA CZEGOŚ UCZYĆ

„Wyzwanie Hulka” nie jest dla nas zwykłą wycieczką.

Góry są narzędziem.

🌲 Natura uczy.
💪 Wysiłek sprawdza charakter.
🤝 Grupa uczy współpracy.
🧭 Samodzielność wymaga odpowiedzialności.
💭 A po wszystkim przychodzi czas na refleksję.

Czego nauczył mnie dzisiejszy dzień?

Co było dla mnie najtrudniejsze?

Czy potrafiłem pomóc innym?

Jak zachowałem się, kiedy pojawiło się zmęczenie?

Co mogę zrobić lepiej następnym razem?

To właśnie jest idea naszego Trekkingu Transformacyjnego – doświadczenie, współpraca, odpowiedzialność i refleksja mają prowadzić do rozwoju uczestnika.

💚 CO ZABIERAMY Z DOLOMITÓW?

Nie tylko setki zdjęć.

Nie tylko zapisane kilometry.

Nie tylko zdobyte wysokości.

Zabieramy coś znacznie ważniejszego:

💪 większą pewność własnych możliwości,
🤝 doświadczenie działania w zespole,
🧭 większą samodzielność,
🏔️ szacunek do gór i natury,
🧠 umiejętność radzenia sobie z trudniejszymi momentami,
🌍 kolejne doświadczenie związane z podróżowaniem po Europie,
❤️ i wspomnienia, których nie da się przeliczyć na kilometry.

🇪🇺🏔️ DOLOMITY – ETAP PIERWSZY ZAKOŃCZONY!

Wracamy zmęczeni, ale z ogromną satysfakcją.

To jednak dopiero początek.

🌍 Przed nami kolejne europejskie szlaki.
🥾 Kolejne kilometry.
⛰️ Kolejne wyzwania.
🤝 Kolejne doświadczenia, które będziemy zdobywać razem.

Bo w „Wyzwaniu Hulka” najważniejsze nie jest to, jak wysoko wejdziemy.

💚 Najważniejsze jest to, z czym wrócimy.

🇪🇺 Do zobaczenia na kolejnym szlaku!

#DiscoverEU #DiscoverEUInclusion #ErasmusPlus #WyzwanieHulka #HulkTeam #Dolomity #Trekking #TrekkingTransformacyjny #Seceda #Interrail #RazemNaSzlaku #EuropejskieSzlaki #AktywnaMłodzież

 

 

🇪🇺🏔️ DOLOMITY – „ODWAGA I GRANICE”. PIERWSZY ETAP „WYZWANIA HULKA” ZA NAMI

Od 28 lipca do 4 sierpnia realizowaliśmy pierwszy etap projektu „Wyzwanie Hulka – Europejskie Szlaki Trekkingowe dla Młodzieży z Mniejszymi Szansami” w ramach DiscoverEU Inclusion Action.

Pierwszym kierunkiem były Dolomity, a hasłem przewodnim tego etapu – zgodnie z założeniami projektu – „Odwaga i granice”.

I trudno wyobrazić sobie lepsze miejsce, żeby sprawdzić, co te dwa słowa naprawdę znaczą.

🥾 Kilometry pokonywane każdego dnia.
⛰️ Trasy prowadzące w okolice 2500 m n.p.m.
🎒 Plecak, zmęczenie i kolejne podejścia.
🚆 Wielogodzinna podróż koleją przez Europę.
🤝 Współpraca i odpowiedzialność za grupę.
🧠 Praca ze stresem, niepewnością i własnymi barierami.
🌍 Kontakt z innym krajem, językiem i kulturą.

To nie miał być zwykły wyjazd w góry.

I nie był.

W założeniach projektu trekking ma być narzędziem rozwoju młodego człowieka. Każda z trzech europejskich wypraw została zaplanowana jako osobny proces edukacyjny wykorzystujący edukację pozaformalną, pracę w terenie, doświadczenie kulturowe i rozwój psychospołeczny. Dolomity były pierwszym z tych etapów.

🇪🇺🚆 ZACZĘŁO SIĘ JUŻ W SZCZECINIE

Pierwsza lekcja tego wyjazdu nie odbyła się na górskim szlaku.

Zaczęła się na dworcu.

28 lipca wyruszyliśmy ze Szczecina, rozpoczynając wieloetapową podróż koleją w kierunku Dolomitów.

🚆 Cztery przesiadki.
⏱️ Niejednokrotnie krótki czas na zmianę pociągu.
🎒 Bagaże, bilety i pilnowanie kolejnych połączeń.
🗺️ Poruszanie się po nieznanych dworcach.
🤝 Konieczność działania razem i trzymania się ustalonego planu.

Logistyka musiała być dopięta.

Ale właśnie o to chodziło.

We wniosku założyliśmy, że sama podróż ma stanowić element procesu edukacyjnego. Dojazd z Polski miał odbywać się koleją, ponieważ taka forma mobilności uczy planowania, cierpliwości, adaptacji i uważności na otoczenie. Projekt miał również przełamywać bariery związane z podróżowaniem i samoorganizacją.

I już pierwszego dnia te założenia przestały być teorią.

Kiedy na przesiadkę jest niewiele czasu, nie można działać chaotycznie. Trzeba wiedzieć, dokąd się idzie, pilnować swoich rzeczy, obserwować oznaczenia, komunikaty i pozostałych członków grupy.

Nie wystarczy powiedzieć młodemu człowiekowi: „musisz być bardziej samodzielny”.

Trzeba stworzyć sytuację, w której może tej samodzielności doświadczyć.

I właśnie to zaczęło się dziać już podczas podróży.

🏔️🇮🇹 DOLOMITY – WCHODZIMY W GÓRY

Po dotarciu na miejsce rozpoczęła się właściwa część pierwszego etapu.

Przez kolejne dni uczestnicy pokonywali około 20 kilometrów trekkingu dziennie.

Nie wybieraliśmy jednego rodzaju tras.

Były szlaki lżejsze, pozwalające pracować nad rytmem marszu i oswojeniem się z górskim środowiskiem.

Były też trasy zdecydowanie bardziej wymagające – z długimi podejściami, zmęczeniem, wysokością i koniecznością rozsądnego gospodarowania siłami.

⛰️ Docieraliśmy w rejony położone na wysokości około 2500 m n.p.m.

Każdy kolejny dzień oznaczał następne kilometry.

I właśnie ta powtarzalność była niezwykle ważna.

Jednorazowo można zmobilizować się do bardzo dużego wysiłku. Znacznie trudniej następnego dnia ponownie założyć buty, plecak i ruszyć na kolejną trasę.

Tutaj zaczynała się prawdziwa praca.

💪 Nie tylko nad kondycją.

Przede wszystkim nad głową.

🧠⛰️ „ODWAGA I GRANICE” – HASŁO, KTÓRE STAŁO SIĘ DOŚWIADCZENIEM

Temat pierwszego etapu nie został wybrany przypadkowo.

We wniosku zapisaliśmy, że Dolomity mają być etapem poświęconym odwadze w konfrontowaniu się z własnymi ograniczeniami i stereotypami, a jednym z jego najważniejszych celów jest przełamywanie strachu przed nowością oraz budowanie wewnętrznej siły.

W górach bardzo szybko można przekonać się, gdzie znajdują się nasze granice.

Czasami granicą jest zmęczenie.

Czasami wysokość.

Czasami długie podejście.

Czasami świadomość, że do celu pozostało jeszcze kilka kilometrów.

A czasami największą przeszkodą nie jest góra.

Jest nią własna głowa.

💭 „Nie dam rady.”

💭 „To jest dla mnie za trudne.”

💭 „Nie chcę iść dalej.”

💭 „Boję się.”

💭 „Nie wiem, czy potrafię.”

I właśnie w takich momentach rozpoczynała się najważniejsza część naszej pracy.

Nie chodziło o zmuszanie kogokolwiek do przekraczania granic za wszelką cenę.

Chodziło o stworzenie bezpiecznej przestrzeni, w której uczestnik mógł zobaczyć swoją obawę, nazwać ją, otrzymać wsparcie i spróbować zrobić kolejny krok.

Czasem dosłownie jeden.

Potem następny.

I jeszcze jeden.

Aż to, co jeszcze kilkadziesiąt minut wcześniej wydawało się niemożliwe, stawało się kolejnym pokonanym fragmentem szlaku.

🤝🧠 OPIEKUN TO NIE TYLKO OSOBA, KTÓRA PROWADZI TRASĘ

Jednym z najmocniejszych doświadczeń tego etapu była praca opiekunów z uczestnikami.

Ich zadanie nie ograniczało się do wskazania kierunku i powiedzenia: „idziemy tędy”.

W założeniach projektu osoby towarzyszące mają pełnić kluczową funkcję wsparcia emocjonalnego i organizacyjnego, prowadzić grupę w terenie, reagować w sytuacjach trudnych oraz monitorować rozwój kompetencji uczestników.

W Dolomitach mogliśmy zobaczyć, jak ważna jest ta rola.

Opiekunowie bardzo intensywnie pracowali z:

🧠 pojawiającym się stresem,

😟 obawą przed trudniejszym fragmentem trasy,

⛰️ lękiem związanym z wysokością i wymagającym terenem,

🥾 zmęczeniem podczas kolejnych kilometrów,

💬 spadkiem motywacji,

🤝 napięciami wynikającymi z funkcjonowania w grupie,

💪 oraz indywidualnymi barierami, które ujawniały się podczas marszu.

Każdy uczestnik reaguje inaczej.

Jednego trzeba zmotywować.

Drugiemu trzeba dać chwilę odpoczynku.

Z trzecim trzeba spokojnie porozmawiać.

Czwartemu wystarczy powiedzieć: „spójrz, ile już przeszedłeś”.

Dlatego właśnie mała grupa i bezpośredni kontakt z opiekunami są tak ważnym elementem „Wyzwania Hulka”.

🥾🤝 W GÓRACH NIE IDZIESZ SAM

Około 20 kilometrów trekkingu dziennie oznaczało również ciągłą naukę funkcjonowania w zespole.

Na początku każdy naturalnie myśli o sobie.

Czy mam wodę?

Czy dam radę?

Czy nie jest mi za gorąco?

Czy mam siłę?

Ile jeszcze zostało?

Ale po kolejnych godzinach zaczyna się zauważać innych.

Ktoś idzie wolniej.

Ktoś potrzebuje odpoczynku.

Ktoś ma gorszy moment.

Ktoś inny ma jeszcze dużo energii i może pomóc.

Wtedy grupa zaczyna być czymś więcej niż zbiorem osób idących w tym samym kierunku.

🤝 Zaczyna być zespołem.

We wniosku jednym z celów na poziomie uczestników jest rozwój kompetencji miękkich – przede wszystkim komunikacji, współpracy i zarządzania stresem, a także doświadczenie wspólnoty i wsparcia grupowego.

Dolomity stworzyły naturalne warunki do rozwijania wszystkich tych kompetencji.

Nie potrzebowaliśmy do tego sali szkoleniowej.

Szkoleniem był szlak.

💪 „JA MOGĘ. JA DAŁEM RADĘ.”

To jedno z najważniejszych założeń całego projektu.

Chcemy, aby młody człowiek wrócił z mobilności z doświadczeniem:

„Ja mogę.”

„Ja dałem radę.”

„Potrafię zrobić coś, czego wcześniej się obawiałem.”

We wniosku właśnie w taki sposób opisaliśmy edukacyjny i symboliczny wymiar projektu. Chodzi o doświadczenie sprawczości i przynależności do większej wspólnoty.

W Dolomitach takich małych momentów „dałem radę” było wiele.

Kolejna przesiadka.

Pierwszy dłuższy trekking.

Pierwsze mocniejsze podejście.

Moment zmęczenia.

Kolejne kilometry.

Wysokość.

Trudniejszy fragment.

Dotarcie do celu.

A później świadomość:

zrobiłem to.

To właśnie takie doświadczenia budują poczucie sprawczości znacznie mocniej niż samo mówienie młodemu człowiekowi, że powinien w siebie uwierzyć.

⛰️🔥 ZMĘCZENIE JAKO CZĘŚĆ PROCESU

Zmęczenie podczas tego projektu nie było czymś, czego chcieliśmy za wszelką cenę uniknąć.

Było naturalnym elementem trekkingu.

Oczywiście przy zachowaniu bezpieczeństwa i dopasowaniu działania do możliwości uczestników.

Kiedy pojawia się zmęczenie, zmienia się sposób funkcjonowania człowieka.

Trudniej zachować cierpliwość.

Trudniej kontrolować emocje.

Trudniej podejmować decyzje.

I właśnie wtedy najlepiej widać, nad czym trzeba pracować.

Trekking stwarza naturalną sytuację, w której można uczyć się wytrwałości, samodyscypliny i podejmowania decyzji pomimo dyskomfortu. W naszej metodyce zakładanymi rezultatami są m.in. odporność psychiczna, poczucie sprawczości, wytrwałość, współpraca i lepsze rozpoznawanie własnych emocji oraz granic.

Dlatego nie pytaliśmy tylko:

„Ile kilometrów dzisiaj przeszliśmy?”

Znacznie ważniejsze były pytania:

„Co zrobiłeś, kiedy zrobiło się trudno?”

„Co pomogło Ci pójść dalej?”

„Czy potrafiłeś poprosić o pomoc?”

„Czy zauważyłeś, że ktoś obok Ciebie tej pomocy potrzebował?”

„Gdzie dzisiaj była Twoja granica?”

🌍🇪🇺 DOLOMITY – GRANICE NIE TYLKO W NASZEJ GŁOWIE

„Odwaga i granice” miały również drugi wymiar.

Dolomity nie zostały wybrane wyłącznie dlatego, że są jednym z najbardziej niezwykłych regionów górskich Europy.

Etap zaplanowaliśmy w przestrzeni pogranicza.

Tyrol Południowy jest miejscem, w którym spotykają się różne języki, tradycje i tożsamości.

🇮🇹 włoska,

🇦🇹 niemieckojęzyczna,

🏔️ ladyńska.

We wniosku założyliśmy, że uczestnicy będą obserwować wielojęzyczne oznaczenia i różnorodność kulturową regionu oraz zastanawiać się nad tym, jak geografia i historyczne granice wpływają na język, kulturę i tożsamość mieszkańców. Projekt przewiduje również poznawanie historii regionu, w tym śladów frontu austro-włoskiego z okresu I wojny światowej, tradycji pasterskich oraz elementów lokalnej kultury.

Dzięki temu słowo „granica” nabierało podczas projektu kilku znaczeń.

🗺️ Granica państwa.

🗣️ Granica języka.

🌍 Granica kultury.

⛰️ Granica fizycznych możliwości.

🧠 I wreszcie – osobista granica każdego z nas.

To właśnie połączenie tych perspektyw było jednym z najważniejszych założeń pierwszego etapu.

🌱🚆 EUROPA W WOLNIEJSZYM TEMPIE

Podróż koleją i trekking mają jeszcze jeden wymiar.

Zamiast szybko przenieść się z punktu A do punktu B, uczestnicy doświadczają drogi.

Widzą zmieniający się krajobraz.

Przekraczają kolejne regiony.

Muszą orientować się w przestrzeni.

Na miejscu przemierzają teren przede wszystkim własnymi nogami.

To również element edukacji związanej ze zrównoważonym podróżowaniem.

Nasza metodyka wskazuje trekking i transport publiczny jako sposób poznawania Europy w wolniejszym tempie, z większą uważnością na lokalną społeczność, kulturę, przyrodę i odpowiedzialność środowiskową.

Europa nie była więc dla uczestników obrazkiem oglądanym przez szybę autokaru.

Była przestrzenią, przez którą trzeba było samemu przejść.

🏔️🥾 KAŻDEGO DNIA OKOŁO 20 KM

To jeden z najbardziej konkretnych wymiarów pierwszego etapu.

Każdego dnia uczestnicy pokonywali około 20 kilometrów.

Nie traktujemy jednak tej liczby jako wyniku sportowego.

Nie organizowaliśmy zawodów.

Nie chodziło o to, kto będzie pierwszy.

Dystans był narzędziem.

Pierwsze kilometry pokazują możliwości fizyczne.

Kolejne zaczynają sprawdzać cierpliwość.

Następne wymagają konsekwencji.

A kiedy pojawia się zmęczenie, zaczyna się prawdziwa nauka o sobie.

Właśnie dlatego „Wyzwanie Hulka” nie jest projektem dotyczącym wyłącznie trekkingu.

Trekking jest metodą.

🤝❤️ OD INDYWIDUALNEGO WYSIŁKU DO WSPÓLNOTY

Jedną z najważniejszych obserwacji z pierwszego etapu jest znaczenie grupy.

W górach bardzo szybko widać, że możliwości poszczególnych osób są różne.

Ktoś lepiej radzi sobie na podejściu.

Ktoś szybciej schodzi.

Ktoś dobrze reaguje na wysokość.

Ktoś potrzebuje więcej czasu.

Dlatego sukcesem nie jest sytuacja, w której najsilniejszy uczestnik dociera pierwszy.

Sukcesem jest sytuacja, kiedy grupa potrafi dotrzeć do celu razem.

Wspólny marsz wymaga komunikacji.

Wymaga cierpliwości.

Wymaga czasami rezygnacji z własnego tempa.

Wymaga obserwowania innych.

Wymaga odpowiedzialności.

I właśnie w ten sposób realizowany był społeczny wymiar projektu.

🧠💚 NAJWAŻNIEJSZA ZMIANA NIE JEST W NOGACH

Po kilku dniach trekkingu oczywiście można zauważyć zmianę fizyczną.

Organizm zaczyna przyzwyczajać się do wysiłku.

Łatwiej odnaleźć własne tempo.

Lepiej gospodaruje się siłami.

Ale nas interesowała przede wszystkim inna zmiana.

Zmiana sposobu myślenia.

We wniosku zapisaliśmy, że projekt ma charakter transformacyjny i nie jest jedynie wyjazdem, ale procesem osobistego i grupowego rozwoju. Cele obejmują wzrost sprawczości i zaufania do siebie, rozwój komunikacji, współpracy i zarządzania stresem oraz przełamywanie barier związanych z podróżowaniem i samoorganizacją.

Dlatego po pierwszym etapie najważniejsze pytanie nie brzmi:

„Ile kilometrów zrobiliśmy?”

Pytamy:

„Co te kilometry zrobiły z nami?”

💪 CZEGO UCZYŁY DOLOMITY?

Uczyły, że nie każda trudność oznacza konieczność rezygnacji.

🧠 Uczyły radzenia sobie ze stresem.

🤝 Uczyły proszenia o pomoc i udzielania jej innym.

🥾 Uczyły cierpliwości.

🧭 Uczyły odpowiedzialności.

🚆 Uczyły samodzielności w podróży.

🌍 Uczyły otwartości na nowe miejsca i inną kulturę.

⛰️ Uczyły szacunku do gór.

❤️ Uczyły zaufania do zespołu.

💪 I przede wszystkim – dawały możliwość doświadczenia własnej sprawczości.

Nie twierdzimy po jednym wyjeździe, że wszystkie te kompetencje zostały osiągnięte przez każdego uczestnika w takim samym stopniu. To będzie przedmiotem dalszej refleksji i ewaluacji. Sam wniosek zakłada ocenę rezultatów poprzez komponent ilościowy, jakościowy i refleksyjny.

Możemy jednak powiedzieć, że podczas pierwszego etapu stworzyliśmy realne sytuacje, w których uczestnicy mogli tych kompetencji używać i je rozwijać.

I to jest bardzo ważny rezultat.

🇪🇺💚 DISCOVEREU – EUROPA DOSTĘPNA DLA KAŻDEGO

„Wyzwanie Hulka” ma jeszcze jeden ważny wymiar.

Projekt powstał po to, aby możliwość międzynarodowej mobilności nie była doświadczeniem dostępnym wyłącznie dla młodych ludzi, którzy od dzieciństwa podróżują, znają języki, mają odpowiednie zasoby i czują się pewnie poza swoim środowiskiem.

We wniosku świadomie skierowaliśmy działania do młodzieży o mniejszych szansach, dla której wyjazd zagraniczny, samodzielne poruszanie się po Europie czy wielogodzinna podróż koleją mogą stanowić realną barierę. Dlatego projekt zakłada małe grupy, indywidualne podejście oraz silne wsparcie emocjonalne i organizacyjne.

Dolomity były pierwszym sprawdzianem tego modelu.

Pokazały nam, jak ważne jest przygotowanie.

Jak ważny jest opiekun.

Jak ważna jest mała grupa.

I jak wiele można osiągnąć, kiedy młody człowiek otrzyma odpowiednie warunki do działania.

🏔️🇪🇺 ETAP 1 – ZAKOŃCZONY

28 lipca – 4 sierpnia.

Pierwszy etap naszej europejskiej drogi dobiegł końca.

Wracamy z Dolomitów z setkami zdjęć, kilometrami w nogach i wspomnieniami, które zostaną z nami na długo.

Ale dla nas najważniejszy bagaż jest niewidoczny.

🎒 Nowe doświadczenia.

💪 Większa świadomość własnych możliwości.

🤝 Doświadczenie wspólnego działania.

🧠 Sytuacje, w których trzeba było poradzić sobie ze stresem.

🧭 Większa samodzielność.

🌍 Kontakt z innym krajem i kulturą.

❤️ I przekonanie, że granice, które czasami wydają się nie do przekroczenia, można przesuwać – mądrze, bezpiecznie i krok po kroku.

To właśnie miały oznaczać nasze „Odwaga i granice”.

Nie chodziło o zdobycie jednej góry.

Nie chodziło o rekord kilometrów.

Nie chodziło nawet o same Dolomity.

Chodziło o drogę.

O momenty zwątpienia.

O decyzję, żeby spróbować jeszcze raz.

O człowieka idącego obok.

O odpowiedzialność za siebie i innych.

O przekonanie się na własnej skórze, że czasem potrafimy zrobić znacznie więcej, niż wcześniej o sobie myśleliśmy.

🇪🇺 Pierwszy etap „Wyzwania Hulka” zakończony.

🏔️ Dolomity nauczyły nas odwagi.

🥾 Pokazały nasze granice.

💪 A później pozwoliły nam część z nich przekroczyć.

Przed nami kolejne etapy, kolejne europejskie szlaki i kolejne doświadczenia.

Bo najważniejsze nie jest to, jak wysoko wejdziesz.

Najważniejsze jest to, kim będziesz, kiedy wrócisz.

🇪🇺 Projekt „Wyzwanie Hulka – Europejskie Szlaki Trekkingowe dla Młodzieży z Mniejszymi Szansami” realizowany w ramach DiscoverEU Inclusion Action.

#DiscoverEU #DiscoverEUInclusion #ErasmusPlus #WyzwanieHulka #HulkTeam #Dolomity #OdwagaIGranice #Trekking #TrekkingTransformacyjny #RazemNaSzlaku #Interrail #Młodzież #Europa #AktywnaMłodzież

🇪🇺🏔️ WYZWANIE HULKA – KORSYKA

Podsumowanie realizacji etapu A2 projektu

12–19 września | „Wyzwanie Hulka – Europejskie Szlaki Trekkingowe dla Młodzieży z Mniejszymi Szansami”

1. KORSYKA – DRUGI ETAP EUROPEJSKIEJ DROGI HULK TEAM

W dniach 12–19 września Klub Sportowy Hulk Team realizował drugi etap międzynarodowego projektu „Wyzwanie Hulka – Europejskie Szlaki Trekkingowe dla Młodzieży z Mniejszymi Szansami”.

Po pierwszym etapie przeprowadzonym w Dolomitach przyszedł czas na Korsykę – zupełnie inne środowisko geograficzne, kulturowe i trekkingowe, a tym samym kolejną przestrzeń do realizacji założeń projektu poprzez edukację pozaformalną, podróżowanie, aktywność fizyczną oraz bezpośrednie doświadczenie.

W wyprawie uczestniczyło pięcioro młodych ludzi:

🥾 Paweł
🥾 Piotr
🥾 Agata
🥾 Michał
🥾 Aleksandra

Grupie towarzyszyły dwie opiekunki:

🏔️ Alina Sobczak
🏔️ Beata Tomaszewska

Taki skład odpowiadał konstrukcji działania A2 zapisanej we wniosku projektowym, który przewidywał udział pięciu młodych uczestników oraz dwóch osób towarzyszących.

Korsyka stanowiła drugi z trzech zasadniczych etapów „Wyzwania Hulka”. Każda z mobilności została zaprojektowana jako odrębne doświadczenie, posiadające własną tematykę i własny charakter edukacyjny.

Pierwszy etap – Dolomity – koncentrował się na odwadze, osobistych granicach i konfrontacji z własnymi ograniczeniami.

Korsyka miała prowadzić proces dalej.

W dokumentacji projektowej etap A2 został określony hasłem „Ciało jako kompas”. Jego założeniem było połączenie trekkingu z uważnością, refleksją i pracą z ciałem. Szczególny nacisk położono na słuchanie własnych potrzeb i zmysłów, kontakt ze sobą, samoakceptację oraz znaczenie odpoczynku.

Nie chodziło więc wyłącznie o przejście kolejnych kilometrów.

Celem było stworzenie sytuacji, w której uczestnik podczas rzeczywistego wysiłku musi nauczyć się obserwować własny organizm, gospodarować energią, rozpoznawać zmęczenie, reagować na warunki terenowe i pogodowe, dostosowywać tempo oraz funkcjonować w grupie.

Korsyka była pod tym względem naturalnym środowiskiem do realizacji takich założeń.


2. OD SZCZECINA NA KORSYKĘ – PODRÓŻ JAKO CZĘŚĆ PROJEKTU

Realizacja drugiego etapu rozpoczęła się w Szczecinie.

Już sama droga na Korsykę stanowiła część doświadczenia edukacyjnego. Podróż nie została potraktowana jedynie jako techniczny sposób przemieszczenia grupy z Polski do miejsca realizacji trekkingu.

Trasa obejmowała:

🚆 podróż koleją,
⛴️ przeprawę promową,
🚆 korzystanie z lokalnych kolei na Korsyce,
🚶 przemieszczanie się pieszo podczas właściwej części terenowej.

Taki sposób podróżowania wymagał od grupy funkcjonowania w kilku różnych systemach transportowych i ciągłego dostosowywania się do kolejnych etapów drogi.

Zmiana pociągów, przejście z transportu kolejowego na prom, późniejsze korzystanie z lokalnej infrastruktury transportowej oraz przemieszczanie się po samej wyspie wymagały organizacji, pilnowania czasu, bagażu, informacji o połączeniach oraz współpracy całej grupy.

Była to kontynuacja jednego z ważnych założeń całego „Wyzwania Hulka”: młodzi ludzie nie mają być wyłącznie przewożeni z jednego przygotowanego miejsca do drugiego.

Podróż sama w sobie ma być doświadczeniem.

Wniosek projektowy zakłada, że mobilność powinna uczyć planowania, cierpliwości, adaptacji i uważności na otoczenie. Projekt ma również pomagać w przełamywaniu barier związanych z podróżowaniem oraz samoorganizacją.

Na Korsyce ten element został dodatkowo rozszerzony.

Nie wystarczyło dotrzeć do jednego miasta i pozostać w nim przez cały okres mobilności. Charakter projektu wymagał dalszego przemieszczania się, korzystania z lokalnych kolei, docierania do miejscowości i punktów rozpoczęcia trekkingów oraz organizowania kolejnych dni w taki sposób, aby połączyć część terenową z poznawaniem wyspy.

Podróż stała się więc praktycznym ćwiczeniem funkcjonowania poza znanym środowiskiem.


3. KORSYKA – ŚRODOWISKO INNE NIŻ DOLOMITY

Jednym z podstawowych założeń „Wyzwania Hulka” jest realizowanie kolejnych etapów w różnych europejskich regionach.

Nie chodzi o powtarzanie tego samego modelu wyjazdu w trzech różnych lokalizacjach.

Każde miejsce ma tworzyć nowe warunki i stawiać przed uczestnikami inne wymagania.

Korsyka bardzo wyraźnie różniła się od Dolomitów.

To wyspa łącząca środowisko górskie ze śródziemnomorskim krajobrazem, lokalnymi miejscowościami, odmienną kulturą i specyficzną tożsamością.

W projekcie Korsyka została świadomie wybrana również ze względu na swoją odrębność kulturową.

Wniosek zwraca uwagę, że mimo przynależności do Francji wyspa posiada własną silną tożsamość, język korsykański oraz kulturę ukształtowaną przez historię i położenie geograficzne.

Dzięki temu uczestnicy mogli doświadczać Europy nie jako jednolitej przestrzeni, ale jako kontynentu złożonego z regionów posiadających własne tradycje, języki, historie i sposoby życia.

W przypadku „Wyzwania Hulka” jest to istotne.

Projekt ma bowiem rozwijać uczestników nie tylko poprzez wysiłek fizyczny.

Drugim ważnym elementem jest wyjście poza własne środowisko i zetknięcie się z miejscem funkcjonującym według innych zasad niż te, które uczestnicy znają z codziennego życia.


4. TREKKING JAKO GŁÓWNA METODA DZIAŁANIA

Podstawą etapu korsykańskiego był trekking.

Nie traktowaliśmy go jednak wyłącznie jako aktywności sportowej ani sposobu na zdobywanie kolejnych szczytów.

Trekking stanowił główne narzędzie pracy.

Każde wyjście na trasę oznaczało konieczność przygotowania się do kilku godzin funkcjonowania w terenie.

Trzeba było uwzględnić:

🥾 charakter i długość szlaku,
⛰️ przewyższenia i trudność terenu,
🎒 wyposażenie,
💧 wodę i wyżywienie,
☀️ warunki pogodowe,
⏱️ czas przejścia,
💪 możliwości fizyczne poszczególnych osób,
🤝 możliwości całej grupy,
🚆 logistykę dotarcia i powrotu.

To powodowało, że każdy dzień miał zarówno wymiar sportowy, jak i organizacyjny oraz edukacyjny.

Uczestnicy nie funkcjonowali w sztucznie przygotowanych warunkach.

Znajdowali się w rzeczywistym środowisku, w którym konsekwencje niewłaściwego rozłożenia sił, niedostosowania tempa czy złego przygotowania można było odczuć bezpośrednio podczas dalszej części marszu.

Trekking wymuszał więc koncentrację na teraźniejszości.

Nie można było myśleć wyłącznie o punkcie końcowym.

Trzeba było kontrolować to, co dzieje się podczas całej drogi.


5. FRAGMENT GR20 – KONFRONTACJA Z KORSYKAŃSKIM TREKKINGIEM

Jednym z istotnych elementów realizacji etapu było wejście na fragment szlaku GR20.

Jest to szczególnie ważne w kontekście zgodności rzeczywistej realizacji z założeniami projektu, ponieważ właśnie GR20 został wskazany we wniosku jako jedna z osi trekkingowej części działania A2.

Uczestnicy mogli dzięki temu bezpośrednio zetknąć się z charakterem korsykańskiego trekkingu.

Nie była to rekonstrukcja warunków górskich podczas treningu w Polsce.

Nie był to również teoretyczny warsztat dotyczący tego, jak należy zachowywać się podczas trekkingu.

Było to realne doświadczenie terenowe.

Kamieniste ścieżki, podejścia, zmiany wysokości i wielogodzinny wysiłek tworzyły warunki, w których uczestnik musiał korzystać jednocześnie z przygotowania fizycznego, koncentracji i umiejętności właściwego gospodarowania siłami.

W takich warunkach hasło „Ciało jako kompas” uzyskuje bardzo praktyczne znaczenie.


6. PUNTA DI ZURMULU – 940 M

Jednym z punktów zrealizowanych podczas trekkingowej części pobytu była Punta di Zurmulu – 940 m.

Trasa była częścią stopniowego poznawania korsykańskiego środowiska górskiego.

W projekcie nie chodziło o to, aby każda kolejna trasa była automatycznie wyższa i trudniejsza.

Znacznie ważniejsze było nauczenie uczestników świadomego poruszania się po górach.

Wysokość stanowiła tylko jeden z elementów.

Liczyły się również rodzaj podłoża, długość trasy, warunki, temperatura, tempo grupy oraz aktualna dyspozycja uczestników.

To rozróżnienie jest ważne również dla rozwijanej przez Hulk Team metodyki.

Trekking rozwojowy nie może być sprowadzony do zasady „im trudniej, tym lepiej”.

Wyzwanie powinno być wystarczające, żeby uruchomić proces uczenia się, ale musi pozostać kontrolowane.


7. PUNTA A U FINELLU – 1565 M

Kolejnym ważnym punktem była Punta a u Finellu – 1565 m.

Większa wysokość i wymagający charakter trasy oznaczały konieczność jeszcze dokładniejszego gospodarowania energią.

Podczas długiego trekkingu organizm nie reaguje przez cały czas tak samo.

Pierwsza godzina marszu może dawać zupełnie inne odczucia niż trzecia czy czwarta.

Dlatego uczestnicy musieli uczyć się, że tempo wybrane na początku ma konsekwencje kilka godzin później.

To jedna z prostych, ale bardzo praktycznych lekcji wynikających z trekkingu.

Szybki początek nie zawsze oznacza szybkie dotarcie do celu.

Czasami większą wartość ma regularność.


8. PUNTA TAVOLICCIO – 1661 M N.P.M.

Jednym z najwyższych wskazanych punktów realizowanych podczas etapu była Punta Tavoliccio – 1661 m n.p.m.

Dotarcie w wyższe partie gór ponownie wymagało pracy całej grupy.

W takich warunkach wyraźniej widoczne stają się różnice między uczestnikami.

Jedna osoba może mieć bardzo dobrą kondycję, ale gorzej radzić sobie z technicznym terenem.

Inna może poruszać się wolniej, ale zachowywać stabilne tempo przez wiele godzin.

Ktoś może potrzebować więcej przerw.

Ktoś inny musi nauczyć się zwalniać, żeby nie oddalać się od grupy.

Dlatego wspólna wyprawa nie jest sumą pięciu indywidualnych wyników.

Grupa musi nauczyć się funkcjonować jako całość.


9. CIAŁO JAKO ŹRÓDŁO INFORMACJI

Jednym z głównych założeń A2 była praca nad słuchaniem własnego ciała.

W codziennym funkcjonowaniu bardzo łatwo ignorować jego sygnały.

Zmęczenie można przykryć kolejnym bodźcem.

Napięcie można odsunąć.

Brak odpoczynku może przez pewien czas pozostać niezauważony.

Na kilkugodzinnym górskim szlaku sytuacja wygląda inaczej.

Organizm bardzo szybko przekazuje informację zwrotną.

Zmęczenie nóg.

Pragnienie.

Głód.

Napięcie.

Zmiana koncentracji.

Potrzeba odpoczynku.

Spadek tempa.

To nie są abstrakcyjne pojęcia.

Uczestnik doświadcza ich bezpośrednio.

Zadaniem nie było ignorowanie tych sygnałów.

Przeciwnie.

Uczestnicy mieli uczyć się je rozpoznawać i właściwie interpretować.


10. GRANICA MIĘDZY WYSIŁKIEM A ODPOCZYNKIEM

To jeden z elementów, który odróżniał Korsykę od Dolomitów.

Podczas pierwszego etapu mocno pracowaliśmy z odwagą i przekraczaniem barier.

Drugi etap dodawał do tego bardzo istotne pytanie:

czy każdą granicę zawsze trzeba przekraczać?

W sporcie łatwo stworzyć prosty schemat:

więcej kilometrów = lepiej,
większa wysokość = lepiej,
szybsze tempo = lepiej,
większy wysiłek = lepiej.

Trekking w warunkach projektu pokazywał, że takie podejście jest niewystarczające.

Dojrzałość polega również na umiejętności oceny własnego stanu.

Czasem właściwą decyzją jest wykonanie kolejnego kroku.

Czasem zwolnienie.

Czasem krótka przerwa.

Czasem zmiana tempa.

Właśnie ta świadomość była ważnym elementem korsykańskiego etapu.


11. ROLA ALINY SOBCZAK I BEATY TOMASZEWSKIEJ

Ważną rolę podczas mobilności pełniły opiekunki Alina Sobczak i Beata Tomaszewska.

Ich obecność nie sprowadzała się wyłącznie do formalnego nadzoru nad uczestnikami.

Wniosek projektowy bardzo szeroko definiuje rolę osób towarzyszących.

Obejmuje ona przygotowanie trasy i bezpieczeństwa logistycznego, prowadzenie działań trekkingowych i pracy z grupą w terenie, wspieranie uczestników w sytuacjach trudnych, łączenie aktywności z komponentem kulturowym oraz obserwowanie rozwoju kompetencji.

W praktyce oznacza to konieczność ciągłego obserwowania grupy.

Opiekun musi jednocześnie widzieć trasę i ludzi.

Musi wiedzieć, dokąd zmierza grupa, ale również zauważać, jak poszczególni uczestnicy reagują na wysiłek.

Właśnie dlatego w „Wyzwaniu Hulka” mała grupa ma znaczenie.

Pięciu uczestników i dwie osoby towarzyszące pozwalają zachować bezpośredni kontakt.


12. WSPÓŁPRACA W GRUPIE

Kolejnym obszarem realizowanym podczas Korsyki była współpraca.

Wspólne podróżowanie i trekking przez kilka kolejnych dni tworzą zupełnie inne relacje niż krótkie spotkanie czy pojedynczy trening.

Grupa funkcjonuje razem podczas:

🚆 przejazdów,
⛴️ przeprawy promowej,
🥾 trekkingów,
🏙️ poznawania miejscowości,
🏛️ wizyt w muzeach,
🍽️ codziennych czynności,
🗺️ przemieszczania się po wyspie.

To oznacza wiele godzin wspólnego funkcjonowania.

Naturalnie pojawiają się różnice.

Różne tempo.

Różny poziom zmęczenia.

Różne potrzeby.

Różne sposoby reagowania.

I właśnie dlatego mobilność jest tak wartościowym środowiskiem edukacyjnym.

Współpracy nie ćwiczy się tutaj poprzez symulację.

Trzeba ją stosować w praktyce.


13. NIE NAJSZYBSZY – TYLKO ZESPÓŁ

W trekkingu grupowym wynik pojedynczego uczestnika nie może być najważniejszym kryterium.

Jeżeli jedna osoba jest w stanie pokonać trasę znacznie szybciej od pozostałych, nie oznacza to automatycznie, że grupa powinna przyjąć jej tempo.

Trzeba brać pod uwagę wszystkich.

To uczy odpowiedzialności.

Osoba silniejsza fizycznie może nauczyć się cierpliwości.

Osoba słabsza może nauczyć się komunikowania swoich potrzeb bez poczucia, że przeszkadza innym.

Grupa może nauczyć się, że dostosowanie tempa nie jest porażką.

Jest elementem odpowiedzialnego działania.

To bardzo praktyczna realizacja projektowego celu dotyczącego rozwoju komunikacji, współpracy oraz doświadczenia wspólnoty i wsparcia grupowego.


14. STRES W WARUNKACH RZECZYWISTYCH

Projekt zakłada rozwijanie umiejętności zarządzania stresem.

Korsyka stworzyła do tego naturalne środowisko.

Stres może pojawić się w różnych momentach.

Podczas podróży.

Przy zmianie środka transportu.

W nowym miejscu.

Podczas trudniejszego fragmentu szlaku.

W momencie zmęczenia.

Kiedy trzeba podjąć decyzję.

Kiedy komunikacja nie przebiega tak łatwo jak w Polsce.

Zamiast tworzyć sztuczne ćwiczenie dotyczące stresu, uczestnicy spotykali się z nim w rzeczywistych sytuacjach.

Rolą opiekunek było nie eliminować każde źródło napięcia, ale pomagać uczestnikom funkcjonować w bezpieczny sposób mimo pojawiającego się stresu.


15. ODPOCZYNEK JAKO ELEMENT TRENINGU I ROZWOJU

Jednym z najważniejszych zapisów dotyczących A2 jest położenie nacisku na odpoczynek.

Ma to szczególne znaczenie w projekcie wykorzystującym sport i trekking.

Odpoczynek nie jest przeciwieństwem działania.

Jest jego częścią.

Bez regeneracji spada koncentracja.

Spada zdolność podejmowania decyzji.

Narasta zmęczenie.

Pogarsza się komunikacja.

Wzrasta ryzyko błędów.

Dlatego uczestnicy mieli możliwość obserwowania, jak organizm reaguje na kolejne dni aktywności i dlaczego właściwe zarządzanie energią ma znaczenie nie tylko dla wyniku sportowego, ale także dla bezpieczeństwa.


16. KORSYKA POZA SZLAKIEM

Etap A2 nie ograniczał się do gór.

Ważną częścią mobilności było również poznawanie samej Korsyki.

Grupa odwiedzała lokalne miejscowości oraz stolicę wyspy.

Dzięki temu uczestnicy mogli zobaczyć Korsykę nie tylko z perspektywy szlaku trekkingowego.

Poznawanie przestrzeni miejskiej i lokalnych miejscowości pozwalało obserwować codzienne życie mieszkańców, architekturę, język i charakter regionu.

Było to istotne dla realizacji międzynarodowego wymiaru projektu.

Wyjazd zagraniczny nie powinien ograniczać się do przeniesienia aktywności sportowej z Polski do innego kraju.

Jeżeli młodzież ma rzeczywiście doświadczać Europy, powinna również poznawać miejsca, ludzi i kulturę regionu, w którym się znajduje.


17. LOKALNE MUZEA – HISTORIA JAKO CZĘŚĆ PODRÓŻY

Podczas pobytu uczestnicy odwiedzili również lokalne muzea.

Był to kolejny element uzupełniający trekking.

Aktywność fizyczna została dzięki temu zestawiona z poznawaniem historii i kultury wyspy.

Ma to bezpośrednie znaczenie dla konstrukcji projektu.

We wniosku Korsyka została przedstawiona jako miejsce o wyraźnej tożsamości historycznej i kulturowej.

Projekt zakładał, że uczestnicy nie będą jedynie przechodzić przez krajobraz.

Mają próbować zrozumieć miejsce, w którym się znajdują.

Wizyta w muzeum zmienia perspektywę.

Góra, miasto czy miejscowość przestają być wyłącznie punktem na mapie.

Zaczynają być częścią większej historii.


18. KORSYKAŃSKA TOŻSAMOŚĆ

Wniosek projektowy zwraca szczególną uwagę na specyficzną tożsamość Korsyki.

Wyspa należy do Francji, ale zachowała własną tożsamość językową i kulturową.

Język korsykański nadal jest elementem lokalnej kultury, a historia wyspy pokazuje złożoność europejskich tożsamości regionalnych.

Dla uczestników projektu było to ważne doświadczenie.

Europa poznawana podczas podróży wygląda inaczej niż Europa opisywana wyłącznie na mapie politycznej.

Granice państw nie pokazują całej różnorodności.

W obrębie jednego kraju mogą istnieć regiony posiadające własny język, historię i bardzo silne poczucie odrębności.

Korsyka pozwalała tę różnorodność zobaczyć w praktyce.


19. TREKKING + KULTURA + PODRÓŻ

Najważniejszą wartością tego etapu nie był żaden pojedynczy element.

Nie był nią sam GR20.

Nie była nią Punta Tavoliccio.

Nie była nią podróż promem.

Nie była nią wizyta w muzeum.

Wartość wynikała z połączenia wszystkich tych doświadczeń.

🚆 podróż,
⛴️ przeprawa,
🥾 trekking,
⛰️ góry,
🏙️ miasta i miejscowości,
🏛️ kultura i historia,
🤝 grupa,
🧠 refleksja,
💪 wysiłek,
🌍 środowisko międzynarodowe.

Właśnie taki model odpowiada założeniu edukacji przez doświadczenie.


20. UCZESTNIK NIE JEST TURYSTĄ

To rozróżnienie jest dla „Wyzwania Hulka” bardzo istotne.

Turysta może przyjechać w określone miejsce, zobaczyć atrakcję, zrobić zdjęcie i pojechać dalej.

Uczestnik projektu ma zrobić więcej.

Ma obserwować.

Ma podejmować decyzje.

Ma współpracować.

Ma doświadczać wysiłku.

Ma poznawać miejsce.

Ma zastanawiać się nad własną reakcją.

Ma wrócić z nowymi doświadczeniami, a nie tylko z nowymi zdjęciami.

Dlatego dokumentacja fotograficzna i filmowa jest ważna, ale nie stanowi najważniejszego rezultatu.

Najważniejsze jest to, czego uczestnik nauczył się podczas całego procesu.


21. SAMODZIELNOŚĆ

Jednym z głównych celów całego projektu jest zwiększenie samodzielności uczestników.

Korsyka dawała możliwość pracy nad nią każdego dnia.

Samodzielność nie oznacza pozostawienia młodego człowieka bez wsparcia.

Oznacza stopniowe przekazywanie mu odpowiedzialności w warunkach, w których nadal może korzystać z pomocy opiekuna.

Podróż.

Pakowanie.

Pilnowanie własnego wyposażenia.

Funkcjonowanie w lokalnym transporcie.

Przygotowanie do wyjścia.

Gospodarowanie wodą.

Kontrolowanie własnych możliwości.

Komunikowanie potrzeb.

To wszystko są niewielkie działania, ale wykonywane wielokrotnie tworzą realny proces uczenia się samodzielności.


22. SPRAWCZOŚĆ

Projekt zakłada zwiększenie poczucia sprawczości i zaufania do siebie.

Nie jest to rezultat, który można osiągnąć jednym wykładem.

Poczucie sprawczości buduje się przede wszystkim poprzez doświadczenie.

Uczestnik staje przed zadaniem.

Podejmuje próbę.

Radzi sobie z trudnością.

Dociera do celu.

I otrzymuje bardzo konkretną informację:

potrafię.

W trekkingu takich informacji zwrotnych jest wiele.

Pokonany kilometr.

Podejście.

Samodzielne odnalezienie właściwego rozwiązania.

Poradzenie sobie podczas podróży.

Dostosowanie tempa.

Dotarcie na punkt.

Każdy taki element może wzmacniać przekonanie, że uczestnik jest zdolny do działania również poza projektem.


23. NIE TYLKO „DAM RADĘ”

Korsyka pozwoliła jednak rozszerzyć doświadczenie z Dolomitów.

W pierwszym etapie bardzo mocne było doświadczenie:

„dam radę”.

W drugim potrzebne było również:

„potrafię rozpoznać, czego potrzebuję”.

To ważna różnica.

Sprawczość nie oznacza wyłącznie zdolności do zaciskania zębów.

Człowiek sprawczy potrafi także podejmować rozsądne decyzje.

Wie, kiedy działać.

Wie, kiedy odpocząć.

Wie, kiedy zwolnić.

Wie, kiedy powiedzieć o problemie.

Wie, kiedy poprosić o pomoc.

Właśnie dlatego etap A2 stanowi logiczne rozwinięcie pierwszej mobilności.


24. KOMUNIKACJA

Wspólne funkcjonowanie przez cały okres mobilności wymagało komunikacji.

Na trekkingu brak komunikacji może bardzo szybko prowadzić do problemów.

Jeżeli uczestnik odczuwa narastające zmęczenie, ale nic o tym nie mówi, grupa nie posiada informacji potrzebnej do dostosowania działania.

Jeżeli ktoś nie rozumie ustalenia logistycznego, powinien o tym powiedzieć.

Jeżeli potrzebna jest przerwa, trzeba ją zakomunikować.

W ten sposób bardzo proste sytuacje stają się ćwiczeniem kompetencji społecznych.


25. ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA SIEBIE

Projekt uczył odpowiedzialności na dwóch poziomach.

Pierwszym była odpowiedzialność za siebie.

Uczestnik musi pilnować własnego wyposażenia.

Musi pamiętać o wodzie.

Musi przygotować się do trasy.

Musi obserwować własne samopoczucie.

Musi słuchać ustaleń.

Musi reagować, kiedy pojawia się problem.

To podstawowe rzeczy.

Ale właśnie na nich buduje się samodzielność.


26. ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA GRUPĘ

Drugim poziomem była odpowiedzialność za innych.

Grupa trekkingowa jest systemem naczyń połączonych.

Decyzja jednej osoby może wpływać na pozostałych.

Dlatego uczestnicy uczą się patrzeć szerzej niż tylko na własny wynik.

Jeżeli ktoś ma trudniejszy moment, grupa musi to zauważyć.

Jeżeli tempo jest zbyt szybkie, trzeba je dostosować.

Jeżeli pojawia się problem, nie można udawać, że go nie ma.

To praktyczna nauka wspólnoty.


27. SPORTOWY CHARAKTER WYZWANIA

Mimo edukacyjnego charakteru projektu nie należy pomijać jego sportowego wymiaru.

Korsyka była konkretnym wyzwaniem fizycznym.

Regularne trekkingi wymagały przygotowania kondycyjnego.

Długie podejścia wymagały wytrzymałości.

Kamieniste i nierówne podłoże wymagało koncentracji.

Kolejne dni aktywności wymagały regeneracji.

Dla Hulk Team sport jest naturalnym środowiskiem pracy.

Projekt rozszerza jednak klasyczne rozumienie treningu.

Rezultatem nie musi być medal.

Rezultatem może być większa samodzielność, odpowiedzialność i umiejętność współpracy.


28. TREKKING JAKO NARZĘDZIE ROZWOJU OSOBISTEGO

Etap korsykański jest kolejnym praktycznym sprawdzianem rozwijanej przez Hulk Team koncepcji wykorzystywania trekkingu jako narzędzia rozwoju osobistego.

Założenie jest proste:

góry tworzą naturalne sytuacje wymagające wysiłku, podejmowania decyzji, zarządzania emocjami i współpracy.

Nie trzeba sztucznie projektować wszystkich trudności.

One pojawiają się podczas drogi.

Zadaniem opiekuna jest natomiast wykorzystać doświadczenie w sposób edukacyjny.

Sam trekking nie gwarantuje rozwoju.

Rozwój pojawia się wtedy, kiedy doświadczenie zostaje zauważone, nazwane i przeanalizowane.


29. DOŚWIADCZENIE – REFLEKSJA – ZMIANA

To jeden z najważniejszych mechanizmów całego projektu.

Najpierw uczestnik czegoś doświadcza.

Na przykład zmęczenia podczas podejścia.

Później może zastanowić się:

Dlaczego tak szybko zabrakło mi sił?

Czy rozpocząłem zbyt szybko?

Czy odpowiednio przygotowałem się do trasy?

Czy piłem wystarczająco dużo?

Czy poinformowałem grupę o swoim samopoczuciu?

Co zrobię inaczej następnym razem?

Wtedy zwykłe zmęczenie przestaje być tylko nieprzyjemnym doświadczeniem.

Staje się informacją.

A informacja może prowadzić do zmiany zachowania.


30. WERYFIKACJA METODYKI HULK TEAM

Projekt ma znaczenie nie tylko dla uczestników.

We wniosku jednym z celów na poziomie organizacji jest weryfikacja i dopracowanie autorskiej metodyki „Wyzwania Hulka” w warunkach europejskich.

Korsyka była drugim środowiskiem, w którym można było obserwować jej działanie.

Dolomity dostarczyły doświadczeń dotyczących pracy z odwagą, stresem i przekraczaniem barier.

Korsyka rozszerzyła ten materiał o pracę z:

🧠 uważnością,
💪 sygnałami organizmu,
🥾 zarządzaniem wysiłkiem,
⏸️ odpoczynkiem,
🤝 tempem grupy,
🌍 środowiskiem kulturowym,
🚆 wieloetapową mobilnością.

To bardzo ważne dla dalszego rozwoju metody.


31. PROJEKT MIĘDZYNARODOWY JAKO ELEMENT ROZWOJU HULK TEAM

„Wyzwanie Hulka” nie jest pojedynczym wyjazdem funkcjonującym poza pozostałą działalnością klubu.

Projekt wpisuje się w szerszy kierunek rozwoju Hulk Team i zwiększania obecności organizacji w środowisku międzynarodowym.

Kolejne mobilności pozwalają klubowi zdobywać praktyczne doświadczenie w organizowaniu działań młodzieżowych poza Polską.

Nie chodzi wyłącznie o logistykę.

Organizacja musi nauczyć się łączyć:

sport,
edukację pozaformalną,
mobilność,
włączenie społeczne,
pracę z młodzieżą,
bezpieczeństwo,
komponent kulturowy,
ewaluację
i upowszechnianie rezultatów.

Korsyka była kolejnym praktycznym etapem tego procesu.


32. ROZWÓJ KADRY

Projekt rozwija również osoby towarzyszące.

Prowadzenie grupy w międzynarodowym środowisku wymaga innych kompetencji niż organizacja standardowego treningu sportowego.

Opiekun musi jednocześnie uwzględniać:

bezpieczeństwo,
stan fizyczny uczestników,
ich reakcje emocjonalne,
logistykę,
warunki terenowe,
różnice indywidualne,
komunikację,
cele edukacyjne.

Doświadczenia Aliny Sobczak i Beaty Tomaszewskiej są więc również częścią rezultatu organizacyjnego projektu.


33. KORSYKA JAKO DRUGI TEST MODELU

Po dwóch etapach można już zauważyć bardzo istotną cechę modelu.

Ta sama metoda może funkcjonować w różnych środowiskach, ale każde środowisko uruchamia inne procesy.

Dolomity nie były Korsyką.

Korsyka nie powinna być kopią Dolomitów.

I właśnie to jest wartością.

Metoda pozostaje podobna:

droga + wysiłek + grupa + doświadczenie + refleksja.

Zmienia się natomiast kontekst.

Dzięki temu można obserwować, jak uczestnicy reagują na różne rodzaje wyzwań.


34. ZRÓWNOWAŻONA MOBILNOŚĆ

Podróż koleją, promem oraz korzystanie z lokalnych kolei miały również wymiar związany ze sposobem podróżowania.

Uczestnik nie został przeniesiony bezpośrednio z Polski do punktu rozpoczęcia trekkingu.

Musiał przejść przez kolejne etapy drogi.

Taki sposób podróży pozwala znacznie lepiej dostrzec dystans, zmianę krajobrazu i różnice pomiędzy regionami.

Podróż staje się częścią doświadczenia, a nie pustą przestrzenią między startem a celem.


35. POZNAWANIE EUROPY W TEMPIE CZŁOWIEKA

Trekking w szczególny sposób zmienia perspektywę.

Samochodem można pokonać kilkadziesiąt kilometrów w krótkim czasie.

Pieszo ten sam dystans nabiera zupełnie innego znaczenia.

Widać ukształtowanie terenu.

Zmianę roślinności.

Miejscowości.

Ludzi.

Temperaturę.

Podłoże.

Odległość.

Dlatego trekking dobrze współgra z edukacyjnym charakterem projektu.

Europa nie jest tylko zbiorem punktów do odwiedzenia.

Staje się przestrzenią, którą uczestnik rzeczywiście przemierza.


36. WŁĄCZENIE POPRZEZ DOŚWIADCZENIE

Jednym z fundamentów całego projektu jest stworzenie możliwości uczestnictwa w międzynarodowej mobilności młodym osobom o mniejszych szansach.

Wniosek zakłada, że projekt powinien prowadzić do doświadczenia:

„ja mogę”,
„ja dałem radę”,
„jestem częścią większej wspólnoty”.

Korsyka realizowała ten cel nie poprzez deklaracje, ale poprzez działanie.

Uczestnicy faktycznie wyjechali ze Szczecina.

Przemierzyli Europę.

Przeprawili się promem.

Poruszali się lokalnymi kolejami.

Trekkingowali po korsykańskich górach.

Weszli na fragment GR20.

Odwiedzili lokalne miejscowości, stolicę wyspy i muzea.

To są konkretne doświadczenia.


37. UCZENIE SIĘ POZA SALĄ

Korsyka dobrze pokazuje, czym w praktyce może być edukacja pozaformalna.

Nie było jednej sali.

Nie było jednego nauczyciela.

Nie było klasycznego podziału na lekcję i przerwę.

Środowiskiem edukacyjnym była cała mobilność.

Dworzec.

Prom.

Pociąg.

Szlak.

Muzeum.

Miasto.

Miejscowość.

Wspólne funkcjonowanie.

Każde z tych miejsc mogło tworzyć inną sytuację edukacyjną.


38. CO FAKTYCZNIE ZREALIZOWALIŚMY?

Po zakończeniu Korsyki można wskazać kilka najważniejszych elementów rzeczywistej realizacji A2:

🥾 przeprowadzono trekkingi na klasycznych korsykańskich szlakach,

🥾 grupa przeszła fragment GR20,

⛰️ osiągnięto m.in. Punta di Zurmulu – 940 m, Punta a u Finellu – 1565 m oraz Punta Tavoliccio – 1661 m n.p.m.,

🚆 wykorzystano kolej jako element podróży międzynarodowej,

⛴️ wykorzystano przeprawę promową,

🚆 korzystano z lokalnej kolei na Korsyce,

🏙️ odwiedzono stolicę wyspy,

🏘️ poznawano lokalne miejscowości,

🏛️ odwiedzono lokalne muzea,

🌍 łączono trekking z poznawaniem historii, kultury i specyfiki Korsyki,

🤝 pracowano w małej grupie pięciu uczestników i dwóch opiekunek,

💪 wykorzystywano wysiłek fizyczny jako element procesu edukacyjnego,

🧠 zwracano uwagę na obserwowanie własnych możliwości, zmęczenia, tempa i potrzeb organizmu.

Nie oznacza to automatycznie, że każdy planowany rezultat został osiągnięty w identycznym stopniu przez każdego uczestnika.

Takiego wniosku nie należy formułować bez indywidualnej ewaluacji.

Możemy natomiast stwierdzić, że zostały stworzone rzeczywiste warunki do rozwijania kompetencji założonych w projekcie.


39. ZGODNOŚĆ Z ZAŁOŻENIAMI A2

Rzeczywista realizacja wykazuje dużą zgodność z podstawową konstrukcją A2.

Planowano trekking w górskim wnętrzu Korsyki – został zrealizowany.

Planowano wykorzystanie GR20 – grupa przeszła jego fragment.

Planowano połączenie trekkingu z pracą nad uważnością i ciałem – charakter tras tworzył rzeczywiste sytuacje wymagające gospodarowania wysiłkiem i obserwowania organizmu.

Planowano poznawanie Korsyki jako odrębnego regionu kulturowego – uczestnicy odwiedzali miejscowości, stolicę oraz lokalne muzea.

Planowano mobilność jako doświadczenie edukacyjne – grupa przemieszczała się koleją, promem i lokalnym transportem kolejowym.

Planowano działanie w małej grupie z intensywnym wsparciem osób towarzyszących – w mobilności uczestniczyło pięciu młodych ludzi i dwie opiekunki.


40. ELEMENTY, KTÓRYCH NIE NALEŻY DOPISYWAĆ

W podsumowaniu realizacji ważna jest również uczciwość.

We wniosku znajdują się szersze założenia dotyczące m.in. nauki podstawowych zwrotów francuskich i korsykańskich, wspólnego gotowania, muzyki, kontaktów z mieszkańcami oraz poznawania lokalnych produktów.

Na obecnym etapie dokumentacji nie mamy wystarczających danych, żeby potwierdzić zakres realizacji wszystkich tych elementów.

Dlatego nie traktujemy ich automatycznie jako wykonanych.

To ważne.

Podsumowanie projektu powinno pokazywać to, co faktycznie zrealizowano, a nie mechanicznie przepisywać wniosek w czasie przeszłym.


41. CO KORSYKA WNIOSŁA DO „WYZWANIA HULKA”?

Najważniejszym wkładem drugiego etapu było rozszerzenie rozumienia wyzwania.

Po Dolomitach można było powiedzieć:

wyzwanie oznacza odwagę, zmierzenie się ze stresem i przekraczanie własnych ograniczeń.

Korsyka dodała:

wyzwanie oznacza również umiejętność słuchania siebie.

To istotne dla dalszego rozwoju całej koncepcji.

Rozwój nie może polegać wyłącznie na nieustannym zwiększaniu obciążenia.

Musi obejmować również samoświadomość.


42. SPORT I SAMOŚWIADOMOŚĆ

W środowisku sportowym bardzo łatwo koncentrować się na wyniku.

Czas.

Kilometry.

Wysokość.

Tempo.

Miejsce.

„Wyzwanie Hulka” wykorzystuje sportowy charakter trekkingu, ale nie zatrzymuje się na wyniku.

Pytamy również:

Jak reagowałeś na wysiłek?

Czy dobrze rozłożyłeś siły?

Czy potrafiłeś zwolnić?

Czy powiedziałeś, kiedy pojawił się problem?

Czy pomogłeś komuś obok?

Czy wyciągnąłeś wnioski na kolejny dzień?

Wtedy sport staje się narzędziem edukacyjnym.


43. OD DOLOMITÓW DO KORSYKI

Dwa pierwsze etapy tworzą już logiczną sekwencję.

🏔️ Dolomity – Odwaga i granice

Konfrontacja z nowością.

Praca ze stresem.

Przełamywanie barier.

Budowanie przekonania: „mogę”.

🌊⛰️ Korsyka

Obserwowanie siebie.

Świadome gospodarowanie wysiłkiem.

Rozpoznawanie potrzeb.

Łączenie aktywności z odpoczynkiem.

Budowanie przekonania: „potrafię podejmować świadome decyzje dotyczące siebie”.

Te dwa doświadczenia nie konkurują ze sobą.

Drugie rozwija pierwsze.


44. KORSYKA A STRATEGIA UMIĘDZYNARODOWIENIA HULK TEAM

Drugi etap ma również znaczenie strategiczne dla Klubu Sportowego Hulk Team.

Kolejna mobilność międzynarodowa oznacza kolejne doświadczenie organizacyjne.

Klub rozwija zdolność prowadzenia działań sportowo-edukacyjnych w środowisku europejskim.

Kadra zdobywa praktykę.

Metodyka jest testowana poza Polską.

Powstaje dokumentacja.

Rozwijane są kompetencje dotyczące mobilności, logistyki i pracy z młodzieżą w zmiennym środowisku.

To właśnie takie doświadczenia budują rzeczywisty potencjał do dalszych działań międzynarodowych.


45. NIE TWORZYMY METODYKI WYŁĄCZNIE NA PAPIERZE

To bardzo ważny rezultat organizacyjny.

Metodyka trekkingu jako narzędzia rozwoju osobistego nie powinna powstawać wyłącznie przy biurku.

Musi zostać sprawdzona w terenie.

Dolomity dostarczyły pierwszych doświadczeń.

Korsyka dostarczyła kolejnych.

Każdy etap pozwala sprawdzać:

co działa,

jak reagują uczestnicy,

jaką rolę powinien pełnić opiekun,

jak łączyć sport z refleksją,

jak dobierać poziom wyzwania,

jak uwzględniać odpoczynek,

jak wykorzystywać lokalną kulturę,

jak zachować równowagę między planem a rzeczywistą sytuacją w terenie.


46. REZULTAT DLA UCZESTNIKÓW – WARUNKI DO ROZWOJU

Na podstawie samej realizacji możemy wskazać, że uczestnicy otrzymali możliwość praktycznego rozwijania:

💪 sprawczości,

🥾 wytrwałości,

🧠 samoświadomości,

🤝 współpracy,

💬 komunikacji,

🧭 samodzielności,

🎒 odpowiedzialności,

🌍 otwartości na nowe środowisko,

🚆 kompetencji związanych z podróżowaniem,

⛰️ umiejętności funkcjonowania podczas wysiłku w terenie,

⏸️ świadomości znaczenia regeneracji i odpoczynku.

Ostateczny stopień osiągnięcia tych rezultatów przez poszczególne osoby powinien być oceniany poprzez dalszą ewaluację, a nie zakładany automatycznie.


47. REZULTAT DLA GRUPY

Grupa przeszła wspólnie przez pełny cykl mobilności.

Od wyjazdu ze Szczecina przez wieloetapową podróż, przeprawę promową, lokalne przemieszczanie się i trekking aż do zakończenia działania.

Sama ciągłość tego procesu ma znaczenie.

Grupa nie spotkała się na kilka godzin.

Funkcjonowała wspólnie przez kolejne dni w zmieniających się warunkach.

To tworzy przestrzeń do znacznie głębszego uczenia się współpracy niż pojedyncze ćwiczenie integracyjne.


48. REZULTAT DLA OPIEKUNEK

Alina Sobczak i Beata Tomaszewska zdobyły kolejne doświadczenie w prowadzeniu grupy podczas międzynarodowej mobilności trekkingowej.

To doświadczenie obejmuje zarówno obszar sportowy, jak i organizacyjny oraz wychowawczo-edukacyjny.

W przyszłości wiedza wynikająca z praktyki może być wykorzystywana podczas kolejnych działań Hulk Team.


49. REZULTAT DLA KLUBU

Dla Hulk Team Korsyka oznacza kolejny zrealizowany etap procesu umiędzynarodowienia.

Organizacja nie tylko przygotowuje koncepcję działań europejskich.

Realizuje je w praktyce.

Kolejna grupa młodzieży uczestniczy w mobilności.

Kolejna grupa kadry pracuje w międzynarodowym środowisku.

Kolejny europejski region staje się miejscem testowania metody trekkingowej.

To zwiększa doświadczenie organizacji i daje materiał do dalszego rozwijania programu.


50. REZULTAT DLA METODY TREKKINGU TRANSFORMACYJNEGO

Korsyka pokazuje, że trekking może być wykorzystywany nie tylko do budowania wytrzymałości i przełamywania strachu.

Może również uczyć:

obserwowania własnego organizmu,

świadomego gospodarowania energią,

akceptowania różnic między uczestnikami,

odpowiedzialnego odpoczynku,

komunikowania potrzeb,

funkcjonowania w grupie mimo zmęczenia,

podejmowania decyzji na podstawie rzeczywistej sytuacji.

To ważne rozszerzenie modelu.


51. UPowsZECHNIANIE – POKAZUJEMY PROCES, NIE TYLKO WIDOKI

Podczas Korsyki prowadzona była również komunikacja dotycząca realizowanego działania.

Zdjęcia i materiały filmowe pokazywały uczestników na szlakach oraz charakter korsykańskiego terenu.

Ma to znaczenie z punktu widzenia upowszechniania projektu.

W komunikacji Hulk Team ważne jest jednak, aby nie sprowadzić mobilności do galerii atrakcyjnych krajobrazów.

Zdjęcie ze szczytu pokazuje tylko fragment procesu.

Za nim znajdują się:

podróż,

przygotowanie,

wysiłek,

logistyka,

współpraca,

zmęczenie,

decyzje,

odpowiedzialność.

Dlatego komunikacja projektu powinna konsekwentnie wyjaśniać, że trekking jest narzędziem rozwoju.


52. OD ZDJĘCIA DO HISTORII

Materiały powstałe na Korsyce mogą być wykorzystane również po zakończeniu mobilności.

Nie tylko jako wspomnienie.

Mogą służyć do pokazania innym młodym ludziom, że międzynarodowa mobilność jest dostępna również dla osób, które wcześniej nie miały podobnych doświadczeń.

To jest jeden z najważniejszych elementów upowszechniania.

Uczestnik przestaje być tylko odbiorcą projektu.

Może stać się osobą, która pokazuje innym:

„ja pojechałem, więc ty również możesz spróbować”.


53. CO NALEŻY JESZCZE ZROBIĆ PO KORSYCE?

Zakończenie mobilności nie oznacza zakończenia procesu.

Zgodnie z konstrukcją projektu po każdym działaniu powinno nastąpić podsumowanie doświadczeń oraz działania upowszechniające.

Dlatego kolejnym krokiem nie jest tworzenie nowego programu.

Najpierw należy wykorzystać to, co już zostało zrealizowane.

Potrzebne jest zebranie refleksji uczestników.

Uporządkowanie materiału fotograficznego i filmowego.

Zachowanie najważniejszych danych dotyczących tras.

Opisanie doświadczeń kadry.

Porównanie realizacji z założeniami A2.

I wykorzystanie wniosków podczas przygotowania kolejnego etapu.


54. CZEGO NIE POWINNIŚMY ROBIĆ?

Nie powinniśmy przedstawiać Korsyki jako idealnej realizacji każdego zdania znajdującego się we wniosku, jeżeli nie mamy na to dowodów.

Nie powinniśmy również przedstawiać każdego uczestnika jako osoby, która osiągnęła wszystkie zakładane rezultaty w jednakowym stopniu.

Projekt edukacyjny nie działa w ten sposób.

Pięć osób może przejść tę samą trasę i wyciągnąć z niej pięć różnych doświadczeń.

To nie jest wada.

To naturalna cecha procesu rozwojowego.


55. CO MOŻEMY POWIEDZIEĆ Z PEWNOŚCIĄ?

Możemy powiedzieć, że działanie A2 zostało przeprowadzone w międzynarodowym środowisku Korsyki.

Możemy powiedzieć, że uczestniczyło w nim pięciu młodych ludzi: Paweł, Piotr, Agata, Michał i Aleksandra.

Możemy powiedzieć, że towarzyszyły im Alina Sobczak i Beata Tomaszewska.

Możemy powiedzieć, że grupa wyruszyła ze Szczecina.

Możemy powiedzieć, że podróż obejmowała kolej, prom oraz lokalną kolej.

Możemy powiedzieć, że realizowano trekkingi górskie.

Możemy powiedzieć, że grupa przeszła fragment GR20.

Możemy wskazać Punta di Zurmulu, Punta a u Finellu i Punta Tavoliccio.

Możemy powiedzieć, że uczestnicy odwiedzali lokalne miejscowości, stolicę wyspy oraz muzea.

Możemy powiedzieć, że trekking został połączony z poznawaniem Korsyki.

I możemy powiedzieć, że rzeczywista konstrukcja działania stworzyła warunki do realizacji najważniejszych celów edukacyjnych A2.


56. KORSYKA W KONTEKŚCIE CAŁEGO PROJEKTU

Po zakończeniu drugiego etapu „Wyzwanie Hulka” znajduje się w bardzo ważnym momencie.

Pierwsza mobilność pokazała działanie modelu w środowisku alpejskim.

Druga przeniosła go w zupełnie inne warunki wyspiarskie i śródziemnomorskie.

Przed projektem pozostaje kolejny etap – Pireneje.

Dzięki temu trzy wyprawy nie tworzą zbioru przypadkowych wyjazdów.

Powstaje sekwencja doświadczeń.

Każdy etap rozwija inny aspekt.


57. DOLOMITY – KORSYKA – PIRENEJE

Logikę całego projektu można przedstawić bardzo prosto.

🏔️ Dolomity

Poznaj swoje granice.

Zmierz się ze strachem.

Sprawdź, co potrafisz.

🌊🏔️ Korsyka

Poznaj siebie podczas wysiłku.

Naucz się słuchać własnego organizmu.

Zrozum znaczenie tempa, regeneracji i świadomego działania.

⛰️🤝 Pireneje

Wykorzystaj zdobyte doświadczenie w jeszcze mocniejszej pracy ze wspólnotą, odpowiedzialnością i zespołem.

W ten sposób kolejne mobilności tworzą proces.


58. KORSYKA – ETAP ZAKOŃCZONY

Okres 12–19 września zamyka drugi zasadniczy etap projektu.

Paweł, Piotr, Agata, Michał i Aleksandra wracają z doświadczeniem podróży, trekkingu i funkcjonowania w zupełnie innym środowisku.

Alina Sobczak i Beata Tomaszewska kończą kolejny etap pracy z młodzieżą w terenie i środowisku międzynarodowym.

Hulk Team otrzymuje natomiast kolejną porcję praktycznych doświadczeń potrzebnych do rozwijania własnego modelu pracy.

Korsyka nie była kopią Dolomitów.

I właśnie dlatego była potrzebna.


59. NAJWAŻNIEJSZY WNIOSEK Z A2

Jeżeli doświadczenie Dolomitów można było zamknąć w zdaniu:

„potrafię zrobić więcej, niż wcześniej zakładałem”,

to Korsyka dodaje do niego drugie:

„potrafię również słuchać siebie i odpowiedzialnie zarządzać własnymi możliwościami”.

Te dwie kompetencje powinny funkcjonować razem.

Odwaga bez świadomości własnych granic może prowadzić do niepotrzebnego ryzyka.

Świadomość granic bez odwagi może prowadzić do unikania wyzwań.

Rozwój polega na znalezieniu równowagi.

Trekking daje możliwość uczenia się tej równowagi w bardzo konkretny sposób.


60. PODSUMOWANIE

🇪🇺 Drugi etap „Wyzwania Hulka” został zrealizowany na Korsyce w dniach 12–19 września.

🥾 W mobilności uczestniczyli Paweł, Piotr, Agata, Michał i Aleksandra.

🏔️ Grupę wspierały Alina Sobczak i Beata Tomaszewska.

🚆 Podróż rozpoczęła się w Szczecinie i łączyła transport kolejowy, przeprawę promową oraz lokalne koleje.

🥾 Uczestnicy realizowali trekking na klasycznych korsykańskich szlakach.

⛰️ Przeszli również fragment GR20.

📍 Wśród punktów trekkingowych znalazły się Punta di Zurmulu – 940 m, Punta a u Finellu – 1565 m oraz Punta Tavoliccio – 1661 m n.p.m.

🏙️ Mobilność obejmowała również poznawanie stolicy i lokalnych miejscowości.

🏛️ Uczestnicy odwiedzali lokalne muzea, dzięki czemu aktywność terenowa została uzupełniona o poznawanie historii i kultury Korsyki.

🧠 Charakter działania tworzył warunki do pracy nad samodzielnością, sprawczością, współpracą, komunikacją, zarządzaniem wysiłkiem, obserwowaniem własnych potrzeb oraz odpowiedzialnością za siebie i grupę.

🌍 Dla Hulk Team była to kolejna praktyczna realizacja działań w środowisku międzynarodowym oraz kolejny etap weryfikacji trekkingu jako narzędzia rozwoju osobistego.

Korsyka pokazała, że rozwój nie zawsze oznacza pójście dalej, szybciej i wyżej.

Czasami rozwój zaczyna się od umiejętności zauważenia tego, co dzieje się z nami podczas drogi.

Od rozpoznania zmęczenia.

Od dostosowania tempa.

Od zakomunikowania własnych potrzeb.

Od odpowiedzialności za osobę idącą obok.

Od decyzji, kiedy zrobić kolejny krok, a kiedy zatrzymać się na chwilę.

I właśnie dlatego trekking jest dla Hulk Team czymś więcej niż aktywnością fizyczną.

Droga tworzy sytuację.
Sytuacja daje doświadczenie.
Doświadczenie uruchamia refleksję.
A refleksja może prowadzić do zmiany.

Korsyka była drugim etapem tej drogi.

Dolomity pokazały nam odwagę i granice.

Korsyka dołożyła świadomość własnych możliwości, potrzeb i odpowiedzialnego korzystania z nich.

Przed nami trzeci etap.

Pireneje.

Tam doświadczenia zdobyte podczas dwóch pierwszych mobilności będą mogły zostać wykorzystane w kolejnym środowisku i w następnym obszarze rozwoju.

🇪🇺🏔️ Etap A2 – Korsyka zakończony. Wyzwanie Hulka trwa dalej.